Social media in de zorg: digitaal versus sociaal

Afgelopen week stond in Trouw een artikel over het gebruik van nieuwe media in de zorg. Of eigenlijk ging het meer over de digitalisering van de zorg; hoe de zorg met digitale middelen effectiever en efficiënter wordt. Een en ander gelardeerd met voorbeelden. In dat kader werd ook kort gerefereerd aan de Twitterkliniek: als zijnde een ‘Twitterservice voor patiënten’.

Laat ik dat meteen recht zetten. De Twitterkliniek is geen exclusieve twitterservice aan patiënten. De Twitterkliniek  helpt de zorg, bijvoorbeeld met behulp van heel concrete workshops en trainingen, om optimaal gebruik te maken van social media. Hoe ga je, met behulp van social media, de dialoog aan met je patiënt en zijn directe omgeving. Daar ondersteunt de Twitterkliniek bij.

Er is een heel nieuw vakgebied ontstaan, waar ook de zorg behoorlijk mee aan het stoeien is. We hebben het niet alleen over Twitter, maar ook over Facebook, Hyves, Yammer, LinkedIn et cetera. En De Twitterkliniek is zeker niet alleen bedoeld voor patiënten, maar is er voor alle gebruikers van social media. Voor zorgverleners (artsen, verpleegkundigen, communicatie, HR) en voor zorggebruikers (patiënten, familie).

Er wordt in de zorg aan alle kanten geïnnoveerd. Prachtige initiatieven als de digitale poli’s in Nijmegen zijn voorbeelden van hoe je digitale media kunt gebruiken om de dienstverlening te verbeteren. Vanzelfsprekend wordt dit goed ingebed in protocollen en procedures. Medische informatie blijft per definitie vertrouwelijk.

Een wezenlijk verschil met sociale media. Die zijn eigendom van de gebruiker en daar heeft de zorg eigenlijk helemaal geen vat op. En daar speelt de patiënt opeens een rol die hij nooit gehad heeft: die van kritische klant, met een mening over de zorg. Hij twittert (samen met vele anderen) bijvoorbeeld over de wachttijden in de poli. Blogt over de positieve (of negatieve) bejegening door zijn arts. Krabbelt op hyves over z’n mooie nieuwe heup. Of post op Facebook dat hij bang is voor de komende operatie. Hoe gaat de zorg om met de patiënt in die nieuwe rol en met al die openbare meningen? Een klant die te pas en te onpas laat horen hoe het hem vergaat? Hoe kan je op al die verschillende media nu de dialoog aangaan? Hoewel  steeds meer artsen en verpleegkundigen zelf ook twitteren of LinkedInnen, staat de zorg vooralsnog met de mond vol tanden.

Wat je merkt in veel discussies is dat het vaak gaat over wat technisch, wettelijk en protocollair wel of niet mag. Veel minder gaat het erover wat de klant (in dit geval de patiënt) nu echt wil én al doet op diverse social media. Hij is al actief als klager, als vriend, als vraagbaak, als gever van antwoorden, als hulp in de nood, als klankbord. Allemaal rollen die in de relatie zorg/patiënt ook een grote rol spelen.  

En denk nou niet dat social media de oplossing is voor alle (communicatie)problemen.  Maar als je de kracht van social media als uitgangspunt neemt  en het vervolgens slim inzet, kan het veel voor de zorg doen.

Ontvang de nieuwsbrief!
Like onze Arbeidsmarkt.blogo.nl pagina op facebook:
Reageer via Facebook Reageer

Laat een reactie achter

*