Het is hoog tijd dat we de term 2.0 in relatie met zorg en
overheid bij het grof vuil zetten. Een aantal jaren heeft de toevoeging nuttig
werk verricht, echter naar mijn mening is de kracht er nu wel vanaf.

Want juist wat we willen uitdrukken, namelijk nieuwe verhoudingen tussen vrager en aanbieder (overheid  en burger, zorg en patiënt), bereiken we niet door er een term achter te plakken die iets technisch impliceert.

Twee punt nul is een feitelijke, kille, in ons geval nietszeggende technische term. Het kan bijvoorbeeld iets zeggen over de cilinderinhoud, de lengte aangeven of een versie van een softwarepakket, maar het zegt natuurlijk helemaal niets over relaties tussen mensen. Waarbij verbinden, betrekken en de oprechte dialoog de kern is. De ‘nieuwe’ relatie is juist níet kil en technisch van aard, maar expliciet tweezijdig.

Bovendien is de term 2.0 zo vaak gebruikt dat het een  inhoudsloos begrip is geworden. Plak ergens 2.0 achter en we zijn modern, hip en bij de tijd. Terwijl er vaak achter de
schermen nog op een traditionele wijze wordt gewerkt en gedacht. Kortom 2.0 zegt vaak helemaal niets meer, laat staan dat het iets toevoegt. Kennelijk kunnen we niet in gewoon Nederlands zeggen wat we bedoelen en plakken er daarom maar de loze kreet 2.0 achter. Mijn advies: zeg gewoon wat je bedoelt en, veel belangrijker, maak dat waar!

Moeten we dan een nieuwe term verzinnen? Neen! Elke organisatie en elke sector zal op eigen wijze invulling moeten geven aan de nieuwe rol die ze vervult in de huidige en toekomstige maatschappij. Dat is niet simpel op te lossen door er 2.0 achter te plakken. Zo makkelijk kom je er niet vanaf.

Mijn advies: vermijd cijfers of toevoegingen, maar formuleer kort en krachtig wat je nieuwe rol wordt en wat de verhouding is of wordt met je diverse doelgroepen.

Dus weg met ambtenaar 2.0, zorg 2.0, onderwijs 2.0, overheid 2.0 en burger 2.0!