De NS hebben het weer zwaar te verduren dezer dagen. Gestrande reizigers, boze tweede-kamerleden die om het hardst roepen dat de hele top van de NS direct moet aftreden en dan ook nog eens het klassieke zwartepieten met zuster ProRail.

En dan krijg ik via Twitter de vraag: wat doet dit allemaal met het employer brand?

De NS is een interessant bedrijf; een aantal jaren geleden is het welbewust door de politiek gesplitst én verzelfstandigd. Dit allemaal in het kader van marktwerking, het toverwoord van de jaren negentig. Waar vroeger de NS voor alles verantwoordelijk was, is nu de NS verantwoordelijk voor het vervoer van de reizigers en ProRail voor de infrastructuur. En waar het nu steeds mis gaat is met de wissels (ProRail). Vervolgens krijgt de NS de schuld en roept iedereen verontwaardigd dat het nu welletjes is geweest. Het NS-bashen is begonnen.

Waar automobilisten uren gelaten in de file staan, zonder zich te roeren op Twitter of Facebook, is de gestrande treinreiziger een stuk mondiger: hij trekt meteen verontwaardigd zijn of haar twitterscheur open en gooit de ene na de andere #FAIL de virtualiteit in. Begrijpelijk, maar moeten wij ook niet eens accepteren dat een maatschappij nooit 100% kan functioneren.

De NS doet het naar verhouding, ook in vergelijking met de Duitsers (pünktlich) en Zwitsers (‘daar rijden ze altijd op tijd!’) helemaal niet zo slecht. 95% van de treinen rijdt keurig op tijd en als ervaren treinreiziger ben ik over het algemeen tevreden. Ik heb in Peru ‘s 24 uur op een trein staan wachten, niemand werd kwaad, niemand wees met vingers.

Nu gaat er natuurlijk wel degelijk wat mis bij de NS. De communicatie op de stations wil nog wel eens te wensen overlaten. Dat is geheel en al de verantwoordelijkheid van de NS en dat moet heel snel beter worden.

Maar nu weer terug naar het employer brand: als je bij de NS gaat werken, moet je goed begrijpen dat je werkt bij een bedrijf waar de politiek én de burger een uitgesproken mening over hebben. Dat is altijd al zo geweest en zal, zolang de hijgende politiek en de eisende burger zich er mee blijven bemoeien, niet veranderen. De werkgever NS vraagt dus om bijzondere medewerkers, dat is zeker.